هوای شمال خیلی خوبه برا شعر گفتن.اونجا یه سه چهار تا شعر گفتم در عرض  سه روز....

اینم یکی از اونا....

شعر

می گذارم قافیه در قافیه

می نویسم یک بیت در این ناحیه

شعرهایم همچو فکر خسته ام بی وزن است

سالهاست که قلب من در حزن است

خسته ام از واژه های بی فروغ

از شبستان های سرد و پر دروغ

تا به کی بر خویشتن امید دهم

تا به کی منتظر خورشید شوم

گر نمی آری نویدی تازه تر

همی خواهم نباشد بر تن من هیچ سر

انگار صحبت من ندارد فایده

این است سود عطر بی رایحه

کلمات شعر من پایان یافت

اما انگار این قائله ختمی نیافت!

9 مرداد 88

علی سنایی کیا

========================================

پ.ن: فروغ فرخزاد خیلی شعراش قشنگه یا حداقل برای من خیلی قشنگه.

جدیدا فهمیدم که من شاعر نیستم ولی شاعرم یعنی در واقع خودم رو یه شاعر حرفه ای نمی دونم یعنی شعرام در اون حد نیس ولی خودم رو شاعر می دونم یعنی با احساس(wow)

اینم شعر جدیدم که همش 6 بیته

ولی دیگه می خوام بزنم تو خط شعر نیمایی و شعر نو انگار باحال تره!

فال

پرواز میکنم در این شب سرد،بی بال

مانند شیر تنها در جنگل ،بی یال

می خواهم دور شوم از تاریکی این شب

گویا نمی دانم این شکلی است همه جا، هر سال

تنم سرد است،لباسم سرد،مدادم سرد

مانند میوه ای نرسیده ،کال

در این شب گر ستاره ی تابد نوری

ماه کندشان سرد و بی نور، بی حال

شاید بود ماه زیبا اما

نبود درونش پاک هرکه دارد خال

بگذریم خاموشی است از آنِِِِِِِِِ ِ ما

انگار بوده ست این در تقدیر ما و در فال

علی سنایی کیا     4 مرداد 88